OSNOVNE GEOGRAFSKE ODLIKE – PLANINA GOLIJA


Golija

Golija

Golija pripada unutrašnjoj zoni Dinarskog planinskog sistema i najviša je planina jugozapadne Srbije. Duga je 32 km i pruža se u obliku položenog latiničnog slova „s“  u smeru zapad-istok. Najviša tačka planine je zaravnjen, neuočljiv Jankov kamen visine 1833 m, a zatim se po visini ističe Crni vrh, koji je visok 1795 m.

Po lepoti i raznolikosti pejsaža, očuvanosti izvornih prirodnih i kulturnih vrednosti, jedna je od najatraktivnijih planina u Srbiji.  Planina Golija okružena je na severu planinom Jelicom, na istoku Kopaonikom, Čemernim i Radočelom, na zapadu Javorom, a na jugu Zlatarom, Jadovnikom i visoravni Pešter. Područje  Golije ograničeno je dolinom Ibra na istoku, Raške i Ljutske reke na jugu, Moravice na zapadu i srednjim delom doline Studenice na severu i severo-istoku.

Predeo je izbrazdan dubokim rečnim dolinama, između kojih su uzvišenja različitog oblika i veličine. Slivovi reka Moravice i Studenice sa svojim mnogobrojnim pritokama su glavni nosioci geomorfoloških procesa i oblika reljefa.

Geološku osnovu planine Golija čine paleozojske (karbonske i permske tvorevine) i trijaske naslage, a u manjoj meri gornjokretacijske, kvartarne, neogene, metamorfne i eruptivne tvorevine. Paleozojske stene Golije su deo velikog pojasa istih stena, koji se proteže iz stare Raške prema severozapadu. Ova grupa stena je velike debljine; najveću debljinu/visinu dostiže na Goliji. Karakteristična je pojava glacijalnih udubljenja od kojih je najveće na jače nagnutoj, južnoj padini Jankovog kamena.

Autor: MPG71

One thought on “OSNOVNE GEOGRAFSKE ODLIKE – PLANINA GOLIJA

  1. […] Brdsko-planinsko područje Golije odlikuje se povoljnim uslovima za razvoj stočarstva uz održavanje, obnovu i zaštitu pašnjačkih i livadskih površina. Prema podacima Zavoda za zaštitu prirode Srbije u ukupnom poljoprivrednom zemljištu područja Parka prirode „Golija“ pašnjaci i livade učestvuju sa 35,0% (www.natureprotection.org.yu). Stočarstvo je osnovna delatnost stanovnika ovoga područja, za koje je karakteristično tradicionalno iskustvo u ozgoju stoke. Najveći deo stočnog fonda se gaji isključivo za potrebe lokalnog stanovništva, bilo da se radi o potrošnji mesa i mleka ili njihovih prerađevina, koje su, najčešće, produkti autohtonih postupaka proizvodnje. Većina  tih proizvoda uz sertifikaciju o originalnosti i o geografskom poreklu može biti uspešno plasirana na evropsko tržište, čime bi se povećao izvoz iz ovih krajeva i poboljšao standard ruralnog stanovništva (Savić i sar., 2008). […]

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s